Ən son

Ölümün yaraşdığı insan...

12 Aprel 2018 - 23:56

Ölüm – bu dünyada mövcud olan bütün həqiqətlərdən daha həqiqətdir. Ölüm – hər bir canlının başına gələcək bir haldır. Ölüm haqqında bəşəriyyət yaranandan bu yana o qədər yazılıb, söylənilib ki, bunlardan da ən üstünü Rəbbimizin ölüm haqqında Öz bəndələrinə söylədiyidir: “Hər bir canlı ölümü dadacaqdır. Sonra isə Bizim hüzurumuza (Bizim Bərzəx aləmimizə, Bizim Qiyamət səhnəmizə, Bizim Cənnətimizə və Cəhənnəmimizə) qaytarılacaqsınız!”. (“Ənkəbut” surəsi, ayə 57)

“Harada olursunuzsa-olun, hətta ucaldılmış hasarlar və qəsrlərin içində olsanız belə, ölüm sizi haqlayacaqdır...” (“Nisa” surəsi, ayə 78)

Və bunlar kimi bir çox ayə mübarək Kitabımızda nazil olmuşdur.

Bəli, ölümdən qaçış yoxdur, istər dağın başına, istərsə də yerin dərinliklərinə gedib gizlənən bir insan üçün də ölüm mütləq bir gün gəlib qapısını döyəcək. Xülasə, hər bir bəşər övladı ölümü mütləq dadacaq.

Bizim babalarımız və nənələrimiz bir zamanlar var idi, yer üzündə yaşayırdılar, amma onlar yoxdur indi. Eləcə də onların babaları və nənələri, həmin baba və nənələrin də babaları və nənələri. Beləcə bu siyahı lap axıracan, ta ki, babamız Adəm peyğəmbərə (ə) qədər gedib çatır.

Bu dünyaya bir gün gələn bir gün də çıxıb gedir. Bura heç kimin əbədi yurdu deyil. Zatən dünya – bir keçiddir. Ana bətni kimi, Bərzəx aləmi kimi... Hər bir keçid bizi əbədi yurdumuza tərəf aparır.

Əziz Peyğəmbərimizin (s) bir hədisi var. Hədisin məzmunu belədir ki, təəccüb edirəm o şəxsə ki, ölüm bu dünyada baş verəcəklərin ən qətisi olduğu halda, insanlar onu unudur. Bəli, biz ölümü unuduruq, nəinki, öz ölümümüzü, ümumiyyətlə ölüm adında olan bir anlayışı unuduruq. Bəlkə də onu sevməməyimizdən irəli gəlir. İnsanların ölümə olan nifrətindən irəli gəlir. İnsan ölümü sevmir. Çünki, elə bilir ki, ölüm – yəni son! Çünki, elə bilir ki, ölüm – yəni bitdi bütün məsələlər, ölüm – yəni bir insan həyatının sonu! Ölüm – yəni, yox olmaq!

İnsanların təqribi olaraq əksəriyyəti bu cür düşünür. Hətta bəzən inanclı insanların da buna bənzər duyğuları olur. Dildə deyilməsə də, ancaq, ölümə nifrət hissi elə buradan yaranır.

Ölüm isə, bəzi insanların inandığının əksinə olaraq – son deyi, BAŞLANĞICDIR! Əbədi bir həyatın başlanğıcı. O həyat ki, necəliyini, yerini-yurdunu, ən xırda detallarınacan bu dünyada hazırlayırıq...

Hər gün kiminsə öldüyü xəbərini eşidəndə, o qədər təəccüb edirik ki, sanki, ölüm adını ömrümüzdə birinci dəfədir eşidirik. Sanki, ulu babalarımız və nənələrimiz heç ölməyib. Nəinki, ulu babalar, indi yaşı otuzdan yuxarı olan insanların bəzilərinin ya atası, ya da anası rəhmətə gedib. Məhəlləmizin yaşlı insanları var idi bir zamanlar, hanı onlar, haradadırlar? Gözümüzün qabağında nə qədər tanıdığımız insanlar dünyasını dəyişiblər. Bəs biz niyə ölümü hər dəfə unuduruq və hər dəfə kimsə dünyasını dəyişəndə təəccüblənirik? “Filankəs öldü? Niyə, axı ölüm ona yaraşmırdı”, “O, necə ölə bilər?” kimi fikirlər neçə gün dildən-dilə gəzir...

Bircə onu başa düşməliyik ki, həmin ölən insanın getdiyi yerə bir gün mütləq biz də gedəcəyik və o günün nə vaxt olması bizə məlum deyil, 10-15 il sonra da ola bilər, 10-15 dəqiqə sonra da! Amma mütləq gedəcəyik, yəqin olaraq gedəcəyik və gedəndə əməllərimizdən başqa heç bir şey aparmayacağıq. Uğruna can verdiyimiz malımız-mülkümüz, evimiz-eşiyimiz, övladlarımız, vəzifəmiz, işimiz-gücümüz burada qalacaq.

Onları itirməyə görə ölümə nifrət etməyək və unutmayaq, hər yeni ölüm eşidəndə təəccüblənməyək. Ölümü bir az da sevək, bizi Yarə aparacaq bir vasitə bilək...

Ölüm haqdır – Allah ölümü baldan şirin edən şəhidliyi dadızdırsın, inşəallah...

Ölüm son deyil, Ölüm hələ BAŞLANĞICDIR...

 

deyerler.org