Ən son

İbrət dolu zibilliklər...

18 Aprel 2013 - 11:55


Atamın demək istədiklərini yük maşını həyətimizdən çıxanda anladım

O bu səfər də işə gedərkən yolunun üstündə olan və tullantıların yandırılması üçün nəzərdə tutulan boş ərazinin qarşısından keçdikdə, hər dəfə zibillikdə nəsə düşünərək gəzən həmin kişiyə rastladı. O, bomj deyildi, kasıbçılıq əlindən əziyyət çəkdiyinə görə, başqaları kimi bu zibillikdə isti geyim, papaq, şərf, yaxud çörək axtaran da deyildi. Lakin nədənsə oradakı zibilliyə yığılan leş qarğalarından və zibillikdə eşələnən küçə itlərindən heç də dala qalmırdı.

O, heç nə axtarmırdı, sadəcə səssiz-səmirsiz orada gəzir, zibilliklərə baxır, gülümsünür və nəsə dodaqaltı danışırdı öz-özünə. Sanki zibillik yox, gözəl mənzərəsi olan Qəçrəşə, Naxçıvandakı Batabat meşəsində imiş kimi özünü hiss edirdi.

Rza dözmədi daha, bu səfər özünə söz verdi ki, həmin adama yaxınlaşıb burada nə gəzdiyini, nəyin axtarışında olduğunu soruşsun. Bəlkə bir dərdi varsa, əlindən gələn yardımı eləsin.

Elə də oldu, Rza həmin kişiyə yaxınlaşıb bunun səbəbini soruşdu. Və təbii ki, kişinin dərdi açıldı:

- Bilirsiz, mən əvvəllər dünya düşkünü bir insan idim. İşim-gücüm ancaq yığmaq, dəbdəbəli həyat tərzi yaşamaq, təmtəraqlı maşın, ev, paltar almaq və cürbəcür naz nemətli süfrələr açmaq idi.

Əli kişi gözəl bilirdi ki, dünya malı dünyada qalandır və insanın o dünyada karına çatası deyil. Lakin bir məsələ var idi ki, oğlu Rəşid bu həqiqəti nə qədər atası Əlidən eşitsə də, məhəl qoymurdu. Rəşid dünya düşkünü idi və dünya malı ardınca idi. Rəhmətlik atam Əli kişi mənə çox danışırdı, lakin anlamırdım, qulaqardına vururdum. O sadə həyat tərzi yaşayan və ibadət əhli idi. Mənim dünya sevgisindən axırımın pis olacağını görüb bir gün mənə zəng elədi. Telefonu açdıqda dedi ki, ay oğul, tez gəl mənim evimə, bir yük maşını çağırmışam, həyətdə, zirzəmidə nə qədər artıq, lazımsız əşya var, hər birisini aparacaq. Gəl, kömək elə. Çox israr elədim ki, fəhlə tutub göndərərəm, lakin razılaşmadı. Sən demə, istəyirmiş ki, məni bir həqiqətdən agah eləsin. Nə isə, getdim atamgilə. Gördüm doğrudan da bir böyük yük maşınının sürücüsü maşının arxasını salıb həyətə. Atam məni qarşıladı və dedi ki, zirzəmidə nə var çıxarım. Aşağı düşdüm, ilk əlimə keçən atama atasından qalan “Pobeda” maşınının bir hissəsi – qapısı oldu. Götürüb, çölə çıxdım. Atama dedim ki, ata, axı bu maşını bir vaxt göz bəbəyin kimi qoruyurdun. Özün də deyirdin bizə ki, bu maşın təzə çıxanda ilk dəfə alanların biri babam olub. Bu maşını hər gün yuyardın, təmizləyərdin. Təkərlərini hər gün qaraldardın. Bəs indi nə oldu? Atam susdu, bir cavab vermədi. Əliylə işarə elədi ki, işimə davam edim. Yenə zirzəmiyə düşdüm. Maşının hissələrindən sonra əlimə televizor keçdi. Çıxartdım bayıra. Dedim ata, yadına gəlirmi, bu televizoru evə alanda nə qədər sevinmişdik. Həqiqətən də elə olmuşdu. Atam evə gələndə bir qutu gətirmişdi özüylə. Qardaşlarım, bacılarım qaçdıq atamızın yanına ki, görək nə gətirib. Gördük televizor imiş. Çox sevinmişdik. Sonra uşağın velosipedini götürdüm. O vaxt nənəsi onu on manata almışdı, on manatın on manat olan vaxtında. Sonra dolça, su qabı, saxsı qablar, hətta güldan – içində gül çıxartdım. O qabları atamdan ikiqat qiymətinə istəmişdilər, satmamışdı. Güldan və gülü isə anamın ad günündə almışdı. Anam çox sevinmişdi. Evimizin bəzək otağına, yuxarı başa qoymuşduq. Beləcə, bütün əşyaları zorla birtəhərçıxartdım. Hər birisi dəyərli əşyalar idi. Onda atama dedim ki, niyə qoymadın fəhlə tutum, məni niyə işlətdin. Köhnə xatirələri yadıma salmaq üçün? Bu sualı atam cavabsız qoymuşdu. Mən isə bir həqiqəti anlamışdım. Həmin həqiqəti yük maşını hərəkət edəndə anladım. Anladım ki, bir vaxt dəyərli, bahalı olan bu dünya malı nəinki o dünyada lazımsız olur, hətta vaxt gəlir bu dünyanın özündə də dəyərsiz olub qiymətini itirir və tullantı adını alıb, zibilliyə atılır. O gündən dünya ilə əlaqəmi kəsdim və hər dəfə bu zibilliyə gəlib Axirət haqqında düşünürəm və bir neçə gün sonranın zibilinə çevriləcək heç bir dünya malına tamah salmıram.

Bu hadisə Rzanı çox təəccübləndirmişdi və o da bir həqiqəti dərk etmişdi.

 

http://faktxeber.com/