Ən son

Vəfasız. Hüseyn (ə)-ın onu tənha qoyan, ona əza tutmayan, ona əza tutulmasına mane olan müsəlmana gileyi.

02 Mart 2010 - 11:41

Ey insan, niyə tez unutdun məni?

Mən ki, sənə  görə keçdim canımdan.

Bu gün məni gördün tanımadın da

Özgə xəyallarla ötdün yanımdan.

Xəyalım gözünə hey görünsə də

Görməzliyə  vurdun, yumdun gözünü

Məndən sonra məni yaşatmalıydın,

Bəs nədən tutmadın qırdın sözünü?!

Bir dəfə  də olsun görmədin məni

Məzarım həsrətdən saraldı-soldu.

İllərlə gözlədim dost ziyarətin,

Gəlmədin, get-gedə qəbrim daraldı.

Ağlayıb, göz yaşı tökə  bilərdin

Sənsə əsirgədin məndən, qıymadın.

Yadlar bu halıma ağlayan zaman,

Nədən mane oldun, nədən qoymadın?

Heçmi mürüvvətin olmadı sənin?

Heçmi daş ürəyin parçalanmadı?

Heçmi o vicdanın nalə  etmədi?

Heçmi yuxulamış qəlb oyanmadı?!

İndi ki, qərarın bu oldu, olsun!

Sən zülməti seçdin, mən isə nuru

Sən zülmə  baş əydin, nakişi oldun,

Mənsə kirlətmədim təmiz qüruru.

Hüseynəm, çoxları tanıyır məni,

Cəddim Peyğəmbərin əziz nəvəsi.

Mənəm kamilliyin uca zirvəsi,

Mənəm məzlumların  ürək naləsi.

Mənim fəryadımı  eşidən varsa

Mənə əza tutsun, yada uymasın!

Gözləsin Məhdinin şanlı qiyamın,

Əsrin imamını tənha qoymasın.

 

İlqar Kamil